Arts The Beatdoctor – Transitions

• 2007
• Unexpected Records/ P-Vine
• Klinkt als: The Herbaliser, Pete Philly & Perquisite, Nujabes & Bonobo
  
• $RP$ = 71
  
• 

Enkele maanden geleden kwam het debuut van Arts The Beatdoctor ons toevalligerwijs toegewaaid. Het ging immers van Nederland over Japan hierheen. We hebben totnogtoe nagelaten om er uitgebreid over te schrijven, dokussen die wij zijn. Ondertussen hebben State Magazine en de excellente blog Audiversity recensies uit, en hebben wij daar niet zo bijster veel meer aan toe te voegen.

Wij kunnen wel kwijt dat het album ingenieus in elkaar zit (+), dat de invloeden van labels als Ninja Tune iets te duidelijk hoorbaar zijn (-), dat het down-tempo maar toch upbeat klinkt (+), hoe angstaanjagend goed de eerste 11 nummers zijn (+), hoe overbodig de laatste 4 zijn (-) & dat er iets te weinig blijvend in het gehoor gegrift wordt (-).

Wat nog het meest in het voordeel van Arts pleit, is dat wij oprecht benieuwd zijn naar zijn volgende stap. Ervan uitgaande dat er aan het beatbrouwsel met 70′er jaren jazz weinig zal veranderen, kunnen de vocals wat meer pep gebruiken. Pete Philly valt op dat gebied enigszins door de mand. Bovendien wordt het onderscheid tussen Arts TBD & Pete Philly ünd Perquisite wat te vaag.

Er valt wat te zeggen voor een vaste MC zoals bij Gang Starr, een All-Star selectie zoals bij Modal Soul van Nujabes, enkele zangeressen zoals bij Bonobo, of zelfs instrumentals met hier en daar welgemikte samples?

Wij zouden vooral een verhoging van de inzet willen zien, waarbij wat vaker tégen het gezapige ritme gedrumd wordt (zoals dat op ‘Transitions’ zou kunnen), waarbij het bas-drum combo meer overhoeks kan uithalen (het einde van ‘All Of Us’), waarbij alles wat snediger op elkaar zit (Revolver). Kort gezegd lijkt het soms alsof de muziek zich gevangen weet in een formule, zonder mogelijkheid om wat zijsprongen te maken.

Luister.

The Anthem ft. Pete Philly / Split Personality Part I ft. Sense / Irreversible / Remember / All Of Us ft. Pete Philly / Fragments / Decreasing Daylight / Crazy Times ft. Skiggy Rapz /

So long, Max Roach

Zonet vernomen dat jazzdrummer Max Roach overleden is. Hij is 83 geworden. Roach was zonder meer geniaal, zoals je hier uitgebreid kan horen & zien.

Des nachts zullen wij Money Jungle van het gezegende trio Ellington, Mingus en Roach nog eens beluisteren. Die eerste twee zijn  gezamenlijk ook al meer dan een halve eeuw dood trouwens.

Het rijtje levende jazzlegendes wordt dus steeds korter. Prijs u gelukkig als u Ornette, Wayne & de anderen nog aan het werk kan zien.

R. Buzzaman Jihadeert De Standaard

De Standaard lanceert al de hele zomer lang haar Standaardgasten, een niet bijster originele spin-off van de Zomergasten van VPRO.

Wij zouden kunnen zeggen dat de fragmenten die ze tonen ook al niet bijster origineel zijn, of dat het minieme aantal reacties een beetje zielig aandoet voor een medium van dat formaat, zeker als je ziet hoeveel Michel Vuijlsteke er verzamelt met posts over computerkabels & insecten. Gelukkig zijn wij groter dan dat. Bovendien waren sommige episodes, zoals die van Filip Huysegems best wel de moeite.

Wat ons wel stoort is dat er tegenwoordig spelfouten voor beginners getolereerd worden. Zie de post van fotoredacteur Tim Ricour. Wij citeren:

# Father Ted
Bij de start van VT4 werd deze Ierse reeks uitgezonden. Father Ted speelt zich af op het fictieve eilandje Craggy Island. De serie is dolle pret en heb ik dankzij Youtube herontdekt. In dit fragmentje probeert Father Ted te bewijzen dat hij geen rascist is.
Door misverstanden en toevalligheden denkt de lokale chineese gemeenschap dat hij een fascist is.

U leest. U ziet staan: rascist & fascist.
Facist & rascist = fout.
Racist & fascist = correct.
Misschien niet helemaal logisch maar wij hebben de regels ook niet gemaakt, dat heeft Ruud Hendrickx immers gedaan. Bovendien kunnen de meeste fotografen nauwelijks schrijven, dat is algemeen geweten. Net zoals drummers geen belastingsbrieven kunnen invullen.

Als wij De Standaard daar mits een comment op attent maken komt volgende aaneenschakeling van gebeurtenissen op gang: de reactie blijkt de volgende dag verwijderd, de spelfout niet. Dat stoort ons dus.

DE STANDAARD, NIET TOEVALLIG DE STANDAARD?

Houd de dief!

Alweer een nieuwigheid: hier gaan we na waar de spreekwoordelijke Abraham de spreekwoordelijke mosterd gehaald heeft. Zie ook ons verhaal over de plotse invloeden van soul & funk bij X-tina Aguilera.

In dit geval waren wij braafjes naar muziek van 38 jaar geleden aan het luisteren, met name Stormy van The Meters tot onze oren op een bekende passage stuitten.

Luister mee:

Meteen wisten we van waar & door wie Na wat Googlen kwamen we bij John Legend terecht, u weet wel, de vaak net iets te stroperige balladier. Zijn hit Save Room is duidelijk de spruit van voornoemd nummer, wat hij uiteraard ook in dukaten betaald heeft. Iets wat anderen ook al achterhaald hadden.

Toen bleek ook dat de versie die wij gehoord hadden op zich al tweedehands is.

Het onbetwiste origineel is van het inmiddels grotendeels vergeten Classics IV Featuring Dennis Yost (en niet van Gábor Szabó zoals Wikipedia foutief aangaf). Hier de versie van Szabó, aangezien die van Yost van YouTube verdwenen is.

Kort gezegd: de sowieso al louche John Legend laat weer wat van zijn pluimen voor ons. Van Kanye & Lupe verwachten we dat ze hevig op samples leunen, maar hoort een pianist geen eigen melodieën te bedenken?

We are ze robots

Music Thing is een fijne blog met voer op maat van de gemiddelde Korgfanaat, de 303dweper & de Moogmaniak. Wij behoren dan wel niet tot dat ras, toch slaan we regelmatig met verwondering de inventiviteit van het aldaar geëtaleerde gaande.

Vooral het thema van de afgelopen week – Roboter! – is hilarisch.
Aanschouw de clip Building A Robot van Robotmakers. Fraai, huh?

Vervolgens, op het kruispunt van genialiteit & gruwelijkheid: “Scary hacked animatronic robots sing Fergie’s ‘London Bridge”. Haast even angstaanjagend als Fergie zelf. Huiver, kijk en huiver opnieuw.

Reanimatie²

Sjeezh, we hebben ons laten gaan in die poel van verderf die doorgaans bekend staat als “de zomer”.

Bijgevolg werd deze heilige plek overspoeld door het grote NIETS. Meer dan een maand zonder post, schan-da-lig. Conclusie: een blog bijhouden is enkel aangewezen op minder spannende momenten. Aan iedereen die het het hele jaar door blogt:
sukkels*!
Ahem.

Wij doen geen beloftes over verdere verschijningsfrequenties, deels omdat wij behoorlijk lui zijn, deels omdat wij toch geen lezers hebben (njèh-njèh) & deels omdat onze posts zo prachtig zijn dat ze x11.000 tellen.

* Sukkels is uiteraard Sanskriet voor “eindeloos respect & moge je beloond worden met drachtige onagers“.