Wat ons over 40 jaar te wachten staat in Afghanistan & Irak?

Dit is een foto van 5 ‘vergeten soldaten van Amerika’ en hun nageslacht, ergens in de jungle van Laos. Het zijn Hmong, een etnische minderheid die uit het zuiden van China komt en nu ook over Vietnam, Thailand en Laos verspreid is. Tussen 1961 en 1975 werden deze mensen door de CIA ingezet om de communisten te bestrijden. Nu schuilen ze al meer dan 30 jaar in de bergen, uit angst voor represailles van het Laotiaanse leger.

(bron)

De 20 beste albums van 2007 (Ierse editie)

Niall, de Ier achter de exquise blog nialler9 heeft zijn lezers voor het tweede jaar op rij de beste Ierse albums van het jaar laten kiezen. Voorwaar een uitstekend initiatief. Wie weet {©} steel ik het wel voor volgend jaar{/©}.

Het geniale aan zo’n concept is dat je ongezien snel met nieuwe muziek in aanraking komt. Of volgt u het Ierse platenaanbod op de voet? Nee, dat dacht ik ook niet. Ik kwam zelf ook niet verder dan Overpowered van Roisin Murphy. Er zitten best een aantal leuke groepen tussen het lijstje.

Meteen heb ik één van de mooiste luisterliedjes van de afgelopen jaren ontdekt: Restring The Bow van Mumblin’ Deaf Ro. Bij deze ben ik ook de eerste in ons taalgebied die de mompelaar vermeldt. Een pluim, mijn koninkrijk voor een pluim!

Restring The Bow is een prachtig nummer over twijfelen en vluchten. Eén dat Radio 1 stiekem af en toe tussen de programmering zou moeten gooien. Sjah, maar dat zou Gabriel Rios en Sarah Bettens & Eva De Roovere & Fixkes in de verdrukking helpen. En die komen al zo weinig aan bod!

Als u nog niet overtuigd bent, aanschouw het refrein.

And hungry little ghosts
Waiting in the wardrobe
They’re something that I wriggle free from
They’re something I’m afraid of

Update: de versie op Nialler9 werkt niet meer, er is een andere (live?) te beluisteren op de MySpace van Mumblin’ Deaf Ro.

First Ladies

Carla Bruni, c’est un ex-mannequin, une chanteuse mais surtout une allumeuse. Dat is bij deze weer bewezen. Als ze inderdaad Sarkozy’s first lady wordt vervoegt ze onder anderen Grace Kelly & Nancy Reagan in het rijtje glamoureuze vrouwen van staatshoofden. Opvallend hoeveel we te weten komen over het liefdesleven van Sarkozy, zeker nadat diens scheiding van Cécilia de kranten al haalde. In België ligt de situatie helemaal anders. Van Guy Verhofstadt is bekend dat hij een afschuw heeft van de mediatisering van zijn gezin, hetzelfde kan min of meer gezegd worden van Yves Leterme.

De Storyist in mij vroeg zich af hoe het met de eerste dames van andere buitenlanden gesteld is.

Ludmila Putin had ooit ambities als actrice maar is nu een gedienstige huisvrouw die manlief Vladimir zijn dagelijks glaasje kefir brengt. Het lijkt alsof de man-vrouw verhoudingen in Rusland niet aan fluctuatie onderhevig zijn. Ze staat ook bij openbare aangelegenheden in functie van haar man.

Joachim Sauer is de echtgenoot van bondskanselier Merkel. Hij is professor aan de Humboldt universiteit in Berlijn, gespecialiseerd in quantum chemie. Als ‘first man’ is hij quasi onzichtbaar, tot ongenoegen van Bild: “wo war Ihr Mann?”.

(bron: Roel Wijnants, deze afbeelding valt onder de Creative Commons licentie)

Het spiegelbeeld daarvan vinden we in Nederland, waar premier Balkenende getrouwd is met “de stille doctor”. Bianca Hoogendijk doceert arbeidsrecht aan de Erasmus universiteit Rotterdam en vermijdt ook alle schijnwerpers.

Dit zou de vrouw van Mahmoud Ahmadinejad kunnen zijn. Ze verschijnt zelden in het openbaar, en als ze dat al doet is het in een chador.

In a now famous film made by his campaign, Ahmadinejad is shown walking into a simple room in a humble house in a lower-middle-class city neighborhood. It is his family home. He sits cross-legged in front of a tablecloth on the floor. His wife appears, clad from head to toe in a black chador. His children, too, are shown exhibiting their father’s simplicity of style. The family is eating lunch; their manners are those of most Iranian working class or peasant families.

Kristof Hoefkens signaleert de kwarrige Vlaamse Blogosfeer haar ruis

Ik stel voor dat ik de inleiding oversla en de daarmee gepaarde elvendertig links voor het gemak in de tekst plaats. (Hardop denken wordt dé trend van 2008, u las het hier eerst) Iedereen die De Standaard en/of blogs leest weet waarover het gaat. Als u wil kan u ook alle paragrafen behalve de laatste overslaan.

Kristof Hoefkens had het in zijn artikel meerdere keren bij het verkeerde eind, het is zelfs een beetje gênant dat hij er in geslaagd is om zoveel foute interpretaties samen te proppen op een halve pagina. Hij is daarop al volop afgerekend binnen de “blogosfeer”. Michel Vuijlsteke mept hem weg als betrof het een vervelende vlieg. Hoefkens vormt met een levensverwachting van give or take 3 weken het probleem niet. Eén stelling uit het artikel vind ik wél interessant, met name:

“Het Vlaamse internetlandschap is behoorlijk schraal in vergelijking met, bijvoorbeeld, de VS. Daar bepalen uit blogs gegroeide onlinekranten mee de publieke opinie en is ‘burgerjournalistiek’ meer dan een modewoord.” (bron)

Schaal is hier uiteraard het magische woord. Zo kunnen we stellen dat het Vlaamse krantenlandschap behoorlijk schraal is in vergelijking met, bijvoorbeeld, de VS. We kunnen ook zeggen dat dat het geval is in vergelijking met, bijvoorbeeld, Japan of bijvoorbeeld, China. Ik vind de ‘bijvoorbeeld, de VS’ geniaal. Het is alsof Hoefkens alle landen van de wereld in een tombola gestoken heeft en net, toevallig de VS er als eerste uit haalde. Misschien dat, bijvoorbeeld, Nederland of Denemarken relevanter geweest zouden zijn als toetsstenen, maar dan zit je weer met research opgezadeld.

Het Vlaamse krantenlandschap dus: in Vlaanderen hebben met we De Standaard, Het Nieuwsblad (De Gentenaar, Het Volk), Het Belang Van Limburg, Gazet Van Antwerpen, Het Laatste Nieuws, De Morgen en De Tijd 7 kranten.

In de VS zijn er zelfs in de dunst bevolkte staten al 20 of wat kranten. Hawaï heeft er 11 (de Haleakala Times, Hawaiian Hard Drive, Honolulu Star-Bulletin & Waikiki News zijn mijn persoonlijke favorieten). Als we naar de oplages kijken haalt HLN met moeite de top 30 van meest verkochte nationale kranten in de VS, De Standaard zou zelfs helemaal niet in de top 100 voorkomen.

Er is de schaal, maar schaal is ook niet alles. In welke mate wegen blogs wel/niet op de publieke opinie? Het is een valabel onderzoekspunt, stof voldoende om hier een paper rond te schrijven. Als je het enigzins kan definiëren en meten natuurlijk. Om wetenschappelijke banbliksems af te wenden: laten we daarvoor als steekproef een straatenquête met 100 participanten nemen. Je kan dan vragen stellen over de kranten die mensen lezen, of ze het nieuws bekijken, of ze blogs lezen, welke invloed ze aan die bronnen toedichten etc…Maandagavond in de buurt van het NTG uitgezonderd zullen blogs een minieme rol zullen spelen in hun antwoorden. Blogs zijn op dit moment waarschijnlijk grotendeels onbekend bij het grote publiek, en bij mensen die blogs lezen fungeren ze, vermoed ik, vooral als secundaire of tertiaire nieuwsbronnen en opiniemakers. Ik schat dat 95% van de bloggers ook helemaal geen aspiraties heeft op dat vlak.

Wie moeten we daarvoor met de vinger wijzen?

Pietel kaatst de bal terug:

Tijdens een recente vakantie in de States las ik kranten die de reacties van bloggers aanhaalden in het kader van nieuwsfeiten. Ik zie dat in Vlaanderen niet of nauwelijks gebeuren. Ook niet door de betrokken journalist. De aangehaalde Amerikaanse blogs zijn groot geworden omdat er vaak naar verwezen wordt, online en offline. Heel wat Vlaamse bloggers schrijven zinnige en uitdagende artikels over bijvoorbeeld de huidige regeringsvorming in België. Jammer dat de mainstream media daar zo weinig mee doen. Wie loopt er achter: de bloggers of de journalisten?

Ik denk ook dat er nog iets is overgebleven van de “Blogs zijn op dat tropische internet te vinden, waar het vol dreiging zit voor de nietsvermoedende abonnee, we moeten onze lezers daar absoluut voor behoeden!” -periode. We geraken er langzaamaan wel vanaf, dat proces heeft in de VS ook zijn tijd nodig gehad. Het cliché-beeld van de blogger die in zijn onderbroek en badjas zomaar wat roept zonder iets te checken is nog steeds niet helemaal weggewassen.

Nog één ding over die prestigieuze blogs in de VS: het is makkelijk om naar The Huffinton Post te verwijzen en niet naar Perez Hilton , naar Daily Kos en niet naar Gawker, dat celebrities stalkt in Manhattan. Vermeld dan ook de uitwassen van het succes.

Is het Vlaamse internetbloglandschap schraal?

Dat is weer een andere kwestie. Onder een rijk bloglandschap (internet past hier niet) versta ik een brede waaier waarbij zo goed als iedereen iets naar zijn/haar gading vindt.

Als je focust op het weinig originele voorbeeld van opinieblogs of politieke blogs, zie je dat er behalve pionier LVB weinig bekende blogs zijn. Ik zie er wel wat staan bij de blogroll van LVB maar de meeste ken ik niet. Dat kan aan mij liggen, maar als ik mijzelf als de gemiddelde Vlaamse blogger beschouw is het toch geen goed teken. Waarschijnlijk zitten de meeste geïnteresseerden heelder dagen op politics.be te bikkelen. Voorlopige conclusie: jazeker, het Vlaamse bloglandschap is kwarrig.

Alleen volg ik evenmin de prestigieuze politieke blogs in de VS, dus ga ik de hele politieke hoek terzijde laten liggen (Kristof Hoefkens, neem nota’s). Die maakt trouwens maar een fractie uit van alle blogs, ook al wordt ze disproportioneel vaak vermeld. Wikipedia somt de soorten weblogs op:

Ik neem hier als maatstaaf of ik 5 à 10 Vlaamse blogs zou kunnen opsommen die onder één van de soorten weblogs valt. Natuurlijk zal het plaatje er naargelang je interesses anders uitzien, er zullen wel voldoende corporate blogs bestaan, alleen ken ik ze persoonlijk niet.

Daarbij kom ik uit op fotoblogs, funlogs, lifelogs, linkdumps, muzilogs, poliblogs, reisblogs, stadslogs en themablogs, waarbij die laatste categorie nog kan opgesplitst worden in weblogs met bv. culinaire of taalkundige inhoud.

Intuïtieve werkconclusie:

- de Vlomse Blogosfizzle is naar verhouding behoorlijk divers

- vooral de lifelogs, die in theorie het dichtst bij dagboeken aansluiten, zijn kwalitatief en kwantitatief hoogstaand

- de bestaande groepsblogs vallen mijns inziens eerder onder linklogs of veredelde lifelogs; ze verschillen niet radicaal in de zin dat ze geen overkoepelende dimensie hebben

- er is onder bloggers weinig behoefte om de situatie zoals ze nu is grondig te veranderen

- er zijn nog heel wat zwarte gaten: waar blijven de sportblogs, waar is het equivalent van Icanhascheezburger, waar blijven de politieke blogs?

Hoe kunnen die zwarte gaten opgevuld worden? Stijn F.:

Gezocht: een project, mensen & middelen

Door het verschil in aantal blogs en bezoekers, is het onzinnig om Gentblogt te vergelijken met een soortgelijke website als The Gothamist in de VS. Het betekent niet dat Vlaamse blogs hun rol [sic] kunnen spelen in het medialandschap en in de publieke opinie. Maar daarvoor heb je een goed project en de juiste mix van mensen en middelen nodig. Gentblogt heeft een duidelijk project dat redacteurs bindt. Het zijn de mensen die het doen; en dat kan niet genoeg gezegd worden. Het zijn de mensen die het doen, en dat kan niet overdreven worden, zoals Michel V. van Gentblogt het op zijn persoonlijke website omschrijft. Zonder een al dan niet uitgesproken filosofie en verstandhouding onder de bloggers dreigt een groepsblog al gauw te ontaarden in een vrij podium dat eindeloos blijft duren.

Bovendien zitten er bij Gentblogt enkele mensen bij elkaar die al jaren op professioneel vlak met internet bezig zijn. Wanneer je die knowhow verbreedt met een enthousiaste groep van vrijwilligers, dan kan je zoals Gentblogt tot een degelijke website uitgroeien.

Gentblogt kan tellen als voorbeeld, maar het kan ook veel kleinschaliger. Ik zal daarom in een volgende post proberen een model op te stellen voor een succesvolle Vlaamse sportblog. Het moet echt wel mogelijk zijn.

Daarom een open vraag: waarom komen er zo zelden mensen bijeen om samen iets uit de grond te stampen? Ziet u bloggen net als de uitdrukking van uw eigen gedachten? Heeft u geen vrienden? Heeft u er wel maar heeft u niets gemeen met hen? Geen tijd? Wat?

=> Laat het mij weten in de comments alstublieft.

PS: Ik ben er nog altijd niet zeker van dat de titel grammaticaal klopt. Als dat wel het geval is laat ik hem registreren als het eerste van de 7 postmoderne wereldwonderen.

Oproep aan de redactie van De Standaard

De binnenlandse politiek domineert de krant al het hele jaar: eerst kwamen de verkiezingen eraan, dan dienden de resultaten ervan geanalyseerd te worden en daarna was er natuurlijk de formatie (183 dagen and counting) met de bijhorende formateurs, informateurs, (Koninklijke) verkenners, wijzen, bemiddelaars, pendeldiplomaten, onderhandelaars,…

Dit weekend was er weeral niets, maar dan ook nada, rien, niente, te melden van op het formatiefront, behalve dan die ene rel tussen Leterme en de RTBF. Met ander woorden, een kans om lezers over andere wereldse zaken op de hoogte te houden. Waarop De Standaard, ongetwijfeld na urenlang brainstormen besluit om de eerste  elf (11!) pagina’s opnieuw integraal aan de crisis te wijden.

De opzet daarbij was dan nog eens om de eerste 7 pagina’s te vullen met foto’s van de politieke hoofdrolspelers van de voorbije maanden. Alsof de lezer zelfs maar had kunnen vergeten wat er allemaal gebeurd is. Als klap op de vuurpijl mocht Yves Leterme dan nog eens zelf kiezen welke foto’s er op de eerste pagina’s zouden verschijnen. Misschien een gewaagd idee, maar zouden we kranten niet beter door journalisten laten maken? Op hun beurt zouden politici dan kunnen proberen een regering te vormen. Win-win dus.

Als jullie nog eens 7 pagina’s aan foto’s willen besteden, laat de bekwame fotoredactie  dan haar gang gaan en echt mooie foto’s kiezen. Die voor één keer niets met politiek te maken hebben.

Karlheinz Stockhausen ist tot

Zoals u zowat overal kon lezen bestaat Canvas 10 jaar. De zender duikt daarom in zijn archieven. Legendarische documentaires als ‘Geel’, enkele afleveringen uit ‘Alles kan beter’ & wellicht de beste Vlaamse fictiereeks ooit, ‘Terug naar Oosterdonk’, worden vanonder het stof gehaald.

Daarnaast kijken Adriaan Van den Hoof, Guy Mortier, Lieve Blanquaert & Phara De Aguirre in ‘Canvas XL’ terug op hun Canvas. In de uitzending van vorige week donderdag koos De Aguirre voor de Terzake van 22 mei 1997. Dat is dus nog voor de oprichting van Canvas, maar passons. Herman de Coninck werd die dag geveld door een hartaanval in Lissabon. Phara De Aguirre kreeg de ondankbare opdracht om zijn kennissen dat nieuws te melden, en vervolgens te vragen of ze over hem wilden vertellen voor de camera. Een zichtbaar geëmotioneerde Guy Mortier was daartoe bereid. Hij zei onder andere dat de gedichtenbundel ‘Zolang er sneeuw ligt’ uit ‘75 hem het meest geraakt had.

De Aguirre vertelde daarna dat er op de nieuwsredactie geen zogeheten “obit” (van obituary) van de Coninck klaar lag, omdat die zo onverwachts overleden was. Die korte biografische tekstjes worden op elke zichzelf respecterende redactie geschreven zodra bekende figuren de pensioengerechtigde leeftijd bereiken. Op dit moment zijn Paul Jambers en Dirk Tieleman al fiches geworden, al zullen ze hun sterfelijkheid zelf ontkennen.

Ik was geïntrigeerd door het fragment en besloot het eerstvolgende gesneuvelde icoon af te wachten, om te kijken wat de pers over de overledene zou melden. Niet met de gretigheid van een aasgier, maar uit gezonde journalistieke interesse, laat ons dat duidelijk stellen. Zoals u uit de titel kon afleiden is de Duitse avant-garde componist Karlheinz Stockhausen de ongelukkige.

(bron)

Ik begin mijn persoverzicht bij een bericht op de site van De Morgen, dat zich vooral op het Duitse persagentschap DPA (Deutsche Presse Agentur) baseert. Het artikel vermeldt enkele trefwoorden die je bij de meeste berichten ook terugvindt: Beatles, Licht, controversieel, componist, vooruitstrevend. Dit is met andere woorden zowat het standaardbericht dat over de hele wereld zal opduiken. In De Standaard staat een betrekkelijk volledig stuk van de hand van Geert Van Der Speeten.

De Duitse pers houdt het verrassend kort. Dat geldt voor Der Spiegel, de Frankfurter Algemeine Zeitung & Die Zeit, die nochtans allen een grote reputatie genieten. De site van Die Zeit lijkt trouwens enorm op die van The New York Times, met gelijkaardige lettertypes, hoofdingen en een sober design. De meeste berichtgeving steunt ook hier op het DPA. Waarschijnlijk komen langere artikels met meer eigen inbreng in de krantenedities van die bladen aan bod. Alleen de Süddeutsche Zeitung weet zich op dat vlak te onderscheiden, met een stuk dat al dieper op leven & werk van Stockhausen in gaat. Een citaat:

“Im Grunde müsste jeder dieser berühmten Dirigenten seine eigene Reihe für Musik unserer Zeit haben. Wenn das nicht der Fall ist, sind sie einfach falsch am Platz.”

Ongetwijfeld het beste stuk vond ik, zoals dat wel vaker het geval is, bij de New York Times. De NYT is natuurlijk eerder een instituut dan wat wij onder het begrip ‘krant’ verstaan. Daar kunnen ze het zich wel veroorloven om artikels gratis online te plaatsen. Stockhausens verschijning op de hoes van het album “Sergeant Pepper’s Lonely Hearts Club Band” van de Beatles wordt er niet aangehaald. Te triviaal allicht. Wel krijg je een inzicht in de psyche van Stockhausen.

Right from his early 20s he never doubted that he was a great composer, and this conviction guided all his actions. It made him authoritarian in his dealings with others, whether fellow musicians or administrators. It pulled him through the creative challenges he set for himself as a young man. But it left him an isolated figure at the end.

Het is een fantastisch geschreven stuk, waarvan je merkt dat het al een tijd moet klaar gelegen hebben. Ik mis bij de berichtgeving alleen nog een vermelding van de invloed die Stockhausen gehad heeft op het werk van wereldmuzikanten als Frank Zappa, Pink Floyd, Sonic Youth, Björk, Can en Kraftwerk. Dat wil weleens voorvallen bij recensenten die vooral thuis zijn in de klassieke muziek.

Weg van de mainstream media kwam ik ook bij het online muziek magazine Perfect Sound Forever terecht. Daar gaat Holger Czukay gaat dieper in op de erfenis van de componist. Tot slot heb ik een interview met hem teruggevonden.

Je kan natuurlijk geen leven van 79 jaar inhalen op een drafje, maar je kan er wel wat contouren proberen uit te halen. Als je dit allemaal achter de kiezen hebt moet je daar toch in geslaagd zijn.

Alleen, dan is de muziek er ook nog.

—————-
Now playing: Karlheinz Stockhausen – [OHM - The Early Gurus of Electronic Music CD1 #13] Kontakte (edit)

Gents kerstmutsenverbod gaat in

Wat velen vreesden is uitgekomen. Schepen Mathias De Clerck kondigde bij de opening van de 15e Gentse kerstmarkt een algemeen verbod op kerstmutsendracht af, geldend voor alle Gentse ambtenaren, politieagenten en boswachters. De Clerck vertelde vanachter zijn spreekgestoelte dat “wie in een openbare functie werkt, best geen uiting geeft aan zijn of haar politieke, filosofische of religieuze overtuiging. Gezien de aankomende kerstperiode is het dan ook aangewezen om stante pede een verbod in te stellen.”

De talrijke Gentenaars van Laplandse origine, of mensen van Sami zoals ze zichzelf noemen, voelen zich geviseerd. De meeste Saami kwamen in de jaren ‘80 in Gent terecht toen ze een verkeerde afslag hadden genomen bij de klopjacht op Rudolf, het roodgeneusde rendier. Sindsdien probeerden ze hun nomadische levenswijze af te stemmen op de hectiek van de Westerse maatschappij.

(bron)

Vooral het Vlaams Belang vindt dat de Saami daar onvoldoende in geslaagd zijn: “Zeker tijdens de winter loopt het de spuigaten uit met die Lappen (sic). Dat zet zijn tent op waar het hen uitkomt, dat komt vissen aan de Graslei, dat rijdt ’s nachts beschonken rond op een slede,…Wij hebben er genoeg van! Ze moeten nu maar eens bewijzen dat ze zich willen integreren en onze cultuur willen overnemen! Zo’n kerstmutsenverbod is een goede zet tegen de Laplandisering van onze cultuur” aldus Francis Van den Eynde.

Ondertussen hebben verschillende bewegingen zich al uitgesproken tegen het verbod. Baas Over Eigen Hoofd (BOEH) heeft het over een manifeste discriminatie, terwijl professor mensenrechten Eva Brems er een paternalistisch beleid in ziet.

Het is nog niet bekend welke sancties op een overtreding van het verbod zullen volgen.  Schepen De Clerck pleit voor de installatie van een hypermodern systeem dat Gent cadeau gekregen heeft van haar Chinese zusterstad Shenzen. De zogeheten schandschommel zou op de Vrijdagsmarkt het standbeeld van Jacob van Artevelde moeten vervangen, dat eerstdaags op de post gaat richting China.

De Clerck: “Met een dergelijke, transparante maatregel willen we overtreders en critici duidelijk maken dat wij evenveel belang hechten aan individuele vrijheden als onze Chinese partners. De schandschommel zal bovendien een belangrijk maatschappelijk trefpunt worden, waar kan verder getimmerd worden aan de hechtheid van onze samenleving.”

(bron)

Hoe lanceer je je carrière als freelance journalist? Laat Helena Heylen je gids zijn!

(Deze post is ten dele voorbijgestreefd door de actualiteit. Voor de meest recente ontwikkelingen in deze affaire verwijs ik u graag naar het einde van de pagina.)

Stap 1: De genetische erfenis

Je wordt geboren als de dochter van Ivan Heylen. Het leven loopt niet altijd over rozen, maar je erft wel een adressenbestand en een zekere naam. Je bent bovendien voorbestemd om het niet al te nauw te nemen met mondelinge afspraken en je weet hoeveel geld indiscrete BV’s opleveren. *Kuch De Wilde Boerendochter Kuch*

Stap 2: De transcendentale bekendheid

Je krijgt Tom Boonen zover dat hij jou, als journalistieke nobody, een interview toestaat. Tom Boonen haalt, als hij dat wil, de voorpagina van gelijk welke krant en gelijk welk magazine in Vlaanderen. Sex verkoopt, Tom Boonen verkoopt meer. Wat meer is, Boonen houdt de pers al een tijdje op afstand, waardoor die steeds hongeriger wordt.

Stap 3: Je affilieert jezelf met het blad waar de BV wél een goede verstandhouding mee heeft

De renner zegt dat hij erin is geluisd door Heylen die beweerde als freelance-journaliste voor Humo te werken. ‘Zij vroeg of ze mij mocht interviewen voor een stuk dat in december in dat tijdschrift zou verschijnen. (Sportwereld)

Nuance:

“Het gesprek begint met de vraag van Boonen aan wie het interview verkocht zou worden, waarop de journaliste reageert: aan de meest biedende, dat kan Humo zijn”, aldus Paul Daenen, hoofdredacteur van het Laatste Nieuws. (Sport.be)

Stap 4: Zorg ervoor dat je interview een splinterbom bevat (in de vorm van een 16-jarig meisje, 17 is alweer te oud)

Men kijkt de reacties er op na. Geslaagd met grote onderscheiding, vooral ook door de toevoeging van wat vakantiekiekjes. Andere kranten laten trouwens niet na om die foto’s ook te publiceren.

Stap 5: Je verkoopt het stuk aan de hoogste bieder, alsook de GROOTSTE

Als HLN storm wil, vrees dan voor uw dakpannen. De krant was zo slim om eerst uit te pakken met het grote nieuws, om de volgende dag nog een tweede deel van het interview te publiceren met minder ophefmakende citaten. Die gaan vooral over zijn beroep, iets met snel fietsen ofzo. Maar wel twee keer kassa.

…de manier waarop HLN gisteren met het nieuws uitpakte: op de twee middenpagina’s van de krant en op de voorpagina, telkens met een vet blokje dat aangaf hoe ‘exclusief!’ het verhaal wel was. (De Standaard)

Hoe torpedeer je je carrière als freelance journalist? Laat Helena Heylen je gids zijn!

Stap 1: Illusionisme

Je suggereert dat het interview naar Humo “kan” gaan, waarschijnlijkheid. Je verzekert dat het niet naar “HLN” zal gaan, zekerheid. Je hebt nog nooit contact opgenomen met Humo en bent dat ook helemaal niet van plan, maar dat is minder belangrijk.

Stap 2: Je verkoopt je stuk uitgerekend aan het enige medium waar Boonen niet meer mee praat

Waarop de BV zich erin geluisd voelt en ongelukkig is omdat zijn prille relatie het onderwerp van een nationaal debat vormt. Je bekomt ook al meteen een reputatie bij de VVJ en alle ernstige bladen die je anders jarenlang had moeten opbouwen. Of hoe schud je die irritante “geloofwaardigheid” van je af, nog voor je carrière eigenlijk begonnen is.

|Hoe lanceer je je carrière als freelance journalist? Laat Helena Heylen je gids zijn!| & opvolger |Hoe torpedeer je je carrière als freelance journalist? Laat Helena Heylen je gids zijn!| zijn de ultieme zelfhulpboeken voor jonge en onwetende journalistjes in spe. Het ideale geschenk voor onder de kerstboom!

PS: Radio Plasky en Freaq hebben ook een mening; Studio Brussel laat Pol Deltour, Nationaal secretaris van de VVJ, aan het woord.

PS II: De Leugen Regeert, een Nederlands programma over leugens en halve waarheden in de pers, interviewde Helena Heylen. Dat interview is te bekijken halverwege de uitzending van 7 december 2007. Ik kan er alleen maar uit afleiden dat:

a) er sprake is van een vertrouwensbreuk, het is aan de Raad voor de Journalistiek om te beoordelen of Boonen goedgelovig is geweest of Heylen net cynisch

b) het recht op inzage geschonden is door Heylen, maakt niet uit of Boonen daar “tussen pot & pint” om vroeg en dat Boonens woorden niet verdraaid zouden zijn

c) Heylen in die periode behoorlijk paranoïde moet geweest zijn; een beetje zoals de echte sterren, quoi?

PS III: Quick.Step-manager Patrick Lefevere had alle baat bij had om deze zaak een rustige dood te laten sterven: Tom Boonen heeft net Parijs-Roubaix gewonnen, Devolder de Ronde van Vlaanderen. Het gaat de ploeg sportief voor de wind, net in de periode dat er een nieuwe sponsor moet worden aangetrokken. Er is maar één ding dat Lefevere kan missen als kiespijn: slechte publiciteit.

Met zijn ervaring in het zakenleven zou je verwachten dat hij daartoe in staat is, niet? Hij slaagt erin om net het omgekeerde gedaan te krijgen. Op zaterdag 19 April 2008 stond in De Morgen het volgende te lezen:

“Eigenlijk wilde die journaliste (Heylen dus, nvRaki) maar één ding: met Tom Boonen naar bed gaan. Alleen kwam hij op haar afspraak met een puber. Ze heeft eerst Steegmans gestalkt, maar haar ultieme hallucinatie was natuurlijk Tom Boonen interviewen en de rest kon er ook wel bij.”

Waarop Helena Heylen een klacht gaat indienen tegen Patrick Lefevere wegens laster en eerroof. Dat terwijl de zaak Boonen versus Heylen nog voor de Raad voor de Journalistiek moet verschijnen. Wedden dat er in 2142 nucleaire oorlogen uitgevochten zullen worden tussen cyborgs en mutanten om deze affaire voor eens en voor altijd te beslechten?

Hoe overleef je een stage als journalist?

Binnen onze Master Journalistiek aan de Ugent kon je een stage-aanvraag indienen. Die stage zou dan in de plaats komen van twee cursussen. Bedoeling was dat ze zou doorgaan tussen februari en april 2008 voor een periode van 6 à weken. Ik meen mij te herinneren dat onder andere Corelio, Radio 2 en AVS mogelijke stageplaatsen waren.

Ikzelf heb geen aanvraag ingediend. Dat kwam vooral doordat ik (nog) geen rijbewijs heb, waardoor ik niet in aanmerking kwam voor de stages die mij het meest aanspraken. Voor diegenen die het er wél op gewaagd hebben: Stijn F. ofte Nijst heeft twaalf aanbevelingen voor een succesvolle stage op zijn blog gezwierd. De meeste tips zijn evident, of dat lijken ze waarschijnlijk tot je ze zelf moet gaan toepassen. Ik heb er een trits uitgepikt die elke beginnende journalist voor mijn part op zijn/haar knokkels mag tatoeëren.

1. Weet goed waar je aan begint. Je gaat niet betaald worden. Met een beetje geluk betalen ze jouw vervoerskosten terug. Met verschrikkelijk veel geluk en een goede stage wordt je aangenomen, maar hoop daar niet op.

4. Laat weten waar je mee bezig bent. Journalisten hebben meestal zo’n drukke agenda of zijn zo geconcentreerd met hun eigen ding bezig, dat ze jou uit het oog verliezen. Nogmaals neem dat niet persoonlijk, maar stap zelf op hun af en vertel waarmee je bezig bent, wanneer je denkt dat je ze mag storen.

10. Zwart, een klontje suiker en een wolkje melk. Je bent een stagiair, dus trek je neus niet op voor het herschrijven van een Belga zodat hij in de layout past.