(Ik heb helemaal geen mand vol knipsels. De cobra’s eten die altijd op.)
“In mijn lessen voor studenten journalistiek vertel ik altijd dat er vier middelen zijn om een politicus tot confidenties te verleiden. Je kunt je gesprekspartner de indruk geven dat je in feite van alles op de hoogte bent –‘probeer me maar eens te verbazen met iets wat ik niet weet’. Je kunt speculeren op de menselijke ijdelheid – ‘ik hoor zowat overal dat u een beslissende rol hebt gespeeld en dat men uw tactisch vernuft zwaar heeft onderschat’. Je kunt de lof zingen van een politieke rivaal, dat werkt perfect. En je kunt een politicus keihard confronteren met wat tegenstanders over hem zeggen. Zo krijg je gegarandeerd een schat aan informatie los. Ik weet trouwens dat jij die methodes ook toepast – sorry als ik het geheim van de smid heb verklapt (lacht).
Hugo De Ridder geeft een masterclass interviewtechnieken in Humo 3520 (Februari 2008). Jan Lippens is de smid.
Lees daarna mijn antwoord EN GEEF TOE DAT HET (redelijk) GENIAAL IS.
(Als we na twee dagen nog niet voorbij de moderatie geraken doen we ‘t zelf wel. Opgelet, de FARC is ook ooit zo begonnen. Pheidippides is trouwens die oude Griek die wegliep van Marathon.)
Typisch zomerse aandoening. Bestaat erin dat doorgaans creatieve mensen uit verzadiging in een inerte toestand verzanden. Dit uit zich uit in het gebruik van platitudes als “meer moet dat niet zijn” of “ja ja, ‘t zal weer rap voorbij zijn”. De verzadiging komt vaak tot stand na een fikse zonneslag, een indigestie, overmatig drankgebruik of een combinatie van deze factoren.
Vermoed wordt dat het contrast tussen een normale werkweek en de plotse zorgeloosheid, een dood gewaand relict uit de studententijd, als te groot wordt ervaren. Waardoor men in paniek raakt en (Tom Boonen in een gele Lamborghini nog aan toe) tegen een existentieel dilemma aan knalt.
* De patiënt heeft een half gelukzalige, half verdoofde blik.
* De wangen slaan lichtjes rood uit waarbij niet duidelijk is of dat aan de zon dan wel aan het het aperitief ligt.
* De patiënt eindigt een blog post met mmdnz, het taalkundige equivalent van de Belgacomtoren in Gent. Dit vooral uit vermoeidheid en omdat het niet zo meteen lukt om een fraaie slotzin te bedenken.
* De ergste gradatie dan: deze onzalige woordcombinatie wordt de titel van een blog post. De zuurstof rond het brein zoekt andere oorden op, waardoor er langzaamaan een vacuüm ontstaat. Krampachtig probeert men nog om in enkele tientallen woorden het relaas van de avond weer te geven. Hier en hier gedemonstreerd. De verwarring is zo groot dat je zinnen probleemloos door elkaar kan gooien.
“Steaks, worsten, ribbetjes en kinderen die een tiental centimeter boven gloeiende houtskool op straat spelen. “
Plus est en vous, dis-je, met een belerende wijsvinger in de aanslag.
Volgende aflevering: de irritante gewoonte om met Franse gezegden te eindigen.
Venetië? Echt? Opnieuw? Voor de derde keer in 21 Bond-films? In het ruimtegedrocht Moonraker vormde het Venetiaans uitstapje zowat het enige lichtpunt en ook From Russia With Love (de film, niet de Kozakkenliederen van Helmut Lotti) eindigt in Venetië. Casino Royale vangt weinig of niks aan met de locatie. Eén geluk: het levert deze montage op van Bond in Venice, door de jaren heen.
Anchorman lite. En naar het schijnt nog altijd beter dan Semi-Pro, Ferrells nieuwe film over basketbal, dus laat ik die waarschijnlijk aan mij voorbijgaan.
