Beetje minder “meer moet dat niet zijn” zou niet mis zijn.

Het Meer moet dat niet zijn -syndroom :

Typisch zomerse aandoening. Bestaat erin dat doorgaans creatieve mensen uit verzadiging in een inerte toestand verzanden. Dit uit zich uit in het gebruik van platitudes als “meer moet dat niet zijn” of “ja ja, ‘t zal weer rap voorbij zijn”. De verzadiging komt vaak tot stand na een fikse zonneslag, een indigestie, overmatig drankgebruik of een combinatie van deze factoren.

Vermoed wordt dat het contrast tussen een normale werkweek en de plotse zorgeloosheid, een dood gewaand relict uit de studententijd, als te groot wordt ervaren. Waardoor men in paniek raakt en (Tom Boonen in een gele Lamborghini nog aan toe) tegen een existentieel dilemma aan knalt.

Dokter, dokter, hoe valt dit op te sporen?

* De patiënt heeft een half gelukzalige, half verdoofde blik.

* De wangen slaan lichtjes rood uit waarbij niet duidelijk is of dat aan de zon dan wel aan het het aperitief ligt.

* De patiënt eindigt een blog post met mmdnz, het taalkundige equivalent van de Belgacomtoren in Gent. Dit vooral uit vermoeidheid en omdat het niet zo meteen lukt om een fraaie slotzin te bedenken.

* De ergste gradatie dan: deze onzalige woordcombinatie wordt de titel van een blog post. De zuurstof rond het brein zoekt andere oorden op, waardoor er langzaamaan een vacuüm ontstaat. Krampachtig probeert men nog om in enkele tientallen woorden het relaas van de avond weer te geven.  Hier en hier gedemonstreerd. De verwarring is zo groot dat je zinnen probleemloos door elkaar kan gooien.

“Steaks, worsten, ribbetjes en kinderen die een tiental centimeter boven gloeiende houtskool op straat spelen. “

Plus est en vous, dis-je, met een belerende wijsvinger in de aanslag.

Volgende aflevering: de irritante gewoonte om met Franse gezegden te eindigen.